India, een goede schrijfplek!

Nu ik meer tijd heb, kan ik in de koude winter naar mijn stek in India trekken. Heerlijk weer elke dag, in december en januari en februari!

Mijn stek is een eenpersoons appartementje boven een ayurvedische kliniek (Indiase geneeswijze) waar nog veel meer aardige mensen wonen. Het ligt op loopafstand van de ahsram van Sai Baba, een heilige man, zoiets als Jezus in zijn tijd. Heel bijzondere man , een avatar, soort profeet, dus

Ik werk daar in de eetzaal, dien de lunch op en maak wat schoon hier en daar. Dat is leuk, ik ontmoet veel mensen zo en eet lekker, vegetarisch, dat doen de meeste mensen in India. Ik speel regelmatig met de kinderen uit de hutjes rond de clinic en schrijf meestal een boek. De laatste winter schreef ik PIM.

karin-india-kinderen

Ik geef er ook les in het Engels op de school waar ik diverse sponsorkinderen heb. De directeur en ik zijn dikke vrienden. Hij wilde de laatste jaren dat ik seksuele voorlichting gaf aan de hoogste klas. Dat is erg moeilijk voor Indiase leraren. Voor mij niet. Die kinderen zijn ongeveer 15 jaar jong en ze vinden het fascinerend wat ik ze vertel. Tja. Ik vind het fijn om te doen. Ze weten eigenlijk nauwelijks meer dan dat een kalf eruit komt bij het achtereind van een koe, dat zien ze wel, er zijn veel koeien in India en ze zijn nog heilig ook, mogen alles! Maar verder weten de kinderen niet veel. Wel iets over hoe het kalf er dan in komt, maar dat is een vaag en verwarrend begrip, blijkt iedere keer weer.

Zeker weten ze niets over iets als homo’s en toch is een op de tien een van de mensheid homo of lesbo. En niet alleen in Europa. Die mededeling vinden ze altijd heel eng, ze kijken elkaar dan meteen angstig aan om te zien of de ander er misschien eentje is. Maar de directeur van TATA STEEL , de grootste fabriek in India, en heel beroemd, is homo en heeft dus geen kind als opvolger of opvolgster, wat een probleem was een tijdje geleden. Toch is het een groot probleem om homo te zijn in India, het wordt vaak ontkend en men trouwt ‘gewoon’, wat volgens mij niet tot een gelukkig huwelijk kan leiden. Maar er is wel een cultuur in sommige delen van India van mannen die in vrouwenkleren lopen, hidrá’s die bij feestelijke gelegenheden zegenwensen komen uitspreken en dansen en zingen. Toch worden ze al minder en minder geaccepteerd in het moderner wordende India, Ik vind het heel apart als ik zo’n groepje zie en praat graag met ze als ze Engels spreken! Wil daar ook best wat voor betalen.

In december hoop ik weer naar dat fascinerende land te kunnen gaan, ook al maakt de regering het ieder jaar weer moeilijker om een visum te verkrijgen, te kopen dus. Maanden tevoren dien je nu te beginnen om een afspraak te maken voor een fingerprint. Maar ik wil toch naar de ahsram van Baba en naar de school om de kinderen te zien!

Op mijn kamer in India kan ik heerlijk rustig, lezen, schrijven en nadenken. Internet heb ik alleen met een daar opgeladen dongel, dat moet in een winkeltje onder een trap in een groot gebouw gebeuren. Een heel aardige man in een hagelwit overhemd, zit daar dan in een kantoortje van ongeveer anderhalve vierkante meter, heel warm, een vol bureau, veel klanten die net als ik hun dongel opgeladen willen hebben of andere vragen hebben over internet. Het is duur voor Indiase begrippen, maar hoe kunnen wij onszelf de wereld nog voorstellen zonder internet? Niet toch?

Toch zijn er in dat land miljoenen die er nooit mee kennis zullen maken, mensen die met het hele gezin in een grote afvoerpijp wonen en iedere dag hun eten bij elkaar bedelen of stelen en die veel magere kinderen krijgen, ook met het idee dat die weer mee kunnen helpen met de dagelijkse ratrace. Ja, wij zijn enorm verwend in Nederland, heel erg zelfs ook al vind je zelf van niet, het zou goed zijn als alle middelbare scholen na hun examen in derde wereld landen gingen reizen om te zien hoe het er in de rest van de wereld aan toe gaat. Ik heb het gedaan, was in erg veel landen, vooral oosterse en leerde er veel van, vooral hoe goed wij het hebben en dat hier klagen over dingen erg dom is. Behalve over het weer dan. Wij hebben het goed, gewoon goed! Hoewel de jeugdwerkeloosheid niet goed is, helemaal niet goed zelfs. Maar die komt ook op grote schaal voor in India, en in China en in veel te veel landen…

maart 2016. Ja, ik was er weer, twee en een halve maand en bijna elke dag mooi weer, op het laatst wel warm, 40 raden. Maar ik vind warm lekker. Schreef weer een boek, ook al lezen jullie niet meer, het gaat over een jongen, Harald, die ziek is en toch erg positief en die veel meemaakt en denkt. Dus het gaat over een bijzondere jongen en zijn vriendin Jenny. Maar of het ooit uitgegeven wordt, zolang jullie niet lezen niet dus. jammer.

Maar toch weer terug naar het kille Nederland en gisteren dan weer een bomaanslag , nu in België. Je kunt niet zeggen wat dit met mensen doet, maar ik denk dat als ik een hoofddoek tot op mijn wenkbrauwen droeg, ik die meteen af zou doen. Mensen houden door die aanslagen steeds minder van moslims, hierdoor terwijl de meerderheid er niets aan kan doen. En dat terwijl Syriërs hiervoor vluchtten en nu hier hetzelfde mee kunnen maken als in hun eigen land. Ik denk dat dit zo doorgaat, dat er meer van dit soort aanslagen zullen volgen, ik hoop natuurlijk heel erg van niet, maar die haat en het onbegrip van erg fanatieke moslims voor anderen is zo groot en hun gevoel van slachtoffer zijn is zo enorm, dat zij denken er goed aan te doen, hoe idioot dit ook is. Zo vreselijk jammer! God, dus ook Allah, wil juist dat we van elkaar houden en dingen voor elkaar doen, elkaar respecteren. Iedereen moet dit tot zichzelf door laten dringen. Maar ja…Bedenk maar eens dat je moeder of vader daar, onder het bloed ligt op de tegels van een metro of vliegveld, kerk. Ik denk dat er echt mensen zijn die het leuk vinden om gevoelens van wraak te botvieren, hoe ziek dat ook is. Wij, die dit lezen moeten daar tegen in gaan. In medemenselijkheid. Hoe dan ook. Echt!

mei 2019

Ik heb een hele tijd niets aangevuld in dit blog, het lukte me niet om erin te komen en nu dus weer wel. Ja, ik ben een digibeet, het is moeilijk voor mij om met computers en alles wat erbij hoort om te gaan. Ja, ik was weer in India en schreef er weer een boek, het is nog niet klaar nu, komt wel. Een boek voor volwassenen dit keer, mijn eerste, ik denk, vrees dat jongeren helemaal niet meer lezen dus wat zal ik dan voor hen schrijven… Ja jammer. Het is een boek vol warmte en liefde, maar ook moeilijke dingen. Mensen die oprecht van elkaar houden en die elkaar al levens lang kenden. Ja, dat kan dus, ook al trek jij nu verbaasd je wenkbrauwen op. Het kan, mensen leven vele levens,  veel meer dan slechts een keer en dan kom je in je leven soms iemand tegen van wie je denkt dat je die al kent, terwijl dat niet kan, tenminste in dit leven. Toen ik door Turkije reisde en ook toen ik daar een half jaar woonde ben ik verscheidene keren mensen tegengekomen die ik echt al kende. Meestal fijn en zij kenden mij ook, vreemd  h`e? Ja, er zijn veel wonderen in het leven. In mijn nieuwe boek gaat het o.m. over een gezichtstransplantatie, bij een jonge vrouw die op haar vierde een brand thuis had waarbij haar moeder en zusje omkwamen en haar vader erg gewond raakte waardoor hij haar niet meer zag staan. Ja die had groot karma. Dat betekent dat dingen die je in een vorig leven verkeerd deed die kun je dan in een ander leven weer goed maken. Door iets moeilijks natuurlijk. Ja, zo werkt dat volgens mij en vele anderen. Hoe ik dat weet? Ja, ik wist het uit mezelf al, maar er zijn ook veel boeken over. Ik ontdekte dat het bij het Hindu-geloof hoort om zo te denken. Zoek maar eens. Als je er meer over wilt weten natuurlijk.

Het was fijn in India, weer elke dag mooi weer, daar ben ik erg gevoelig voor. Aardige mensen en weer werken in de eetzaal van de ahsram van Sai Baba, ook al is hij overleden, hij is er in de geest wel. Maar dat kun je  niet zien, alleen voelen. Ik mocht zelfs in het kerstkoor meezingen, ook al was ik 7 dagen te laat ervoor. Ik werd gevraagd, een hele eer! Maar ik heb al vaak meegezongen en kan best wel redelijk zingen.

India is een heel ander land dan Nederland, natuurlijk het slapen, eten en de familie, dat doen wij ook, maar het leven is anders en ook de manier van denken. Hindoeisme en islam komen daar veel voor en die geven een andere sfeer dan christendom. Op de school leren ze voornamelijk alles uit het hoofd, dat doen wij al lang niet meer, alleen voor de talen moet dat nog wel. De kinderen die om de clinic waar ik woon, wonen waren blij dat ik er weer was en we hebben elke zondagmiddag samen gespeeld. Geeft niets of ze geen Engels kennen, we spelen toch met wat er in mijn tas zit, puzzeltjes en memory en ballen. Frutsels en veel meer. De ‘gift’  op het laatst is voor veel kinderen iets bijzonders. Ik geef alle kinderen die meestal komen een zakje met drie snoepjes, een pen en potlood en een frutsel van de reclame hier in Nederland. Daar zijn ze heel erg blij mee. En dan ben ik weer 9 maanden weg daar. Maar ik hoop erg dat ik in december weer kan gaan. Duim voor me!

 

4 gedachten over “India, een goede schrijfplek!

  1. Dieuwertje

    Beste mevrouw Hilterman,

    Ik zoek een manier om met u in contact te komen.
    Ik wil namelijk aan een project van Goud van Brabant meedoen en ik wil een deel van uw boek (Het bootje van Bosch) gaan verfilmen (wel een iets aangepaste versie). En ik zou graag uw toestemming daarvoor hebben.

    Met vriendelijke groet,
    Dieuwertje

    Reageren
    1. Karin Hilterman Bericht auteur

      Hallo Dieuwertje, zie je boodschap vandaag, maar je hebt me al via de mail benaderd. Laat me weten hoe het gaat met je plannen waarbij mijn boek betrokken is. Dag. Karin Hilterman

      Reageren
  2. fred wenselaar

    Hallo Karin,

    Ik had het met een collega over scholengemeenschapsvorming en ik moest gelijk aan jou denken, en speciaal aan het symposium dat wij in een ver verleden bezocht hebben, met toenmalig staatssecretaris Netelenbos.
    Herinner je me mij nog ;-). Ik ben ook bezig met mijn laatste jaren hier op het provinciehuis! Ben benieuwd hoe het met jou gaat.

    Vriendelijke groet Fred Wenselaar

    Reageren
    1. Karin Hilterman Bericht auteur

      Hallo Fred, ja, ik zie je boodschap nu pas, ben nog steeds digibeet en kon er lange tijd niet in. Nu weer wel dus. Ja, ik ben met pernsioen en heb veel tijd. Las je mijn b;log? Zo gaat het met me. Jij bent dus ook bijna met pensioen, heb je al plannen? je hebt het lang uitgehouden op die provoincieflat, heel veel langer dan ik. Ik ben meteen weer teruggegaan naar school, invallen en later 16 jaar op het Jacob Roelandslyceum voor havo atheneum en gymnasium. Leuke kinderen en een rottige conrectrix. Ja, je weet misschien nog wel hoe allergisch ik ben voor machtsmensen. Jacques Jochems zie ik vaak in de San Salvador-parochie voor een eredienst waarbij ik in het koor zing. Niet geaccepteerd door de bisschop, maar ach…
      Als je hierop reageert, schrijf ik jou ook weer terug. Er staat niet bij hoe lang geleden je dit typte. Dag. Karin Hilterman

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>