Over Karin

karin1Wie had ooit gedacht dat ik een website zou opzetten? Ik niet in ieder geval! En nu doe ik het! Het komt doordat uitgevers meestal niet thuis geven als je met een goed boek aan komt zetten.

Het schrijven van een boek overkomt mij meestal, ik bedenk het niet zelf, het gebeurt gewoon en ik schrijf op wat er in mijn hoofd komt. Dat is een prettige manier van werken, ik ben nooit bang dat het niet goed gaat, want het gaat altijd goed, het boek is op een moment klaar en ik herschrijf alleen sommige zinnen die niet zo vlot lopen of zo. Verder niet.

Ik lees over schrijvers die soms wel 10 keer een boek herschrijven, dat lijkt me naar.

Bij de Turkse boeken die al uit zijn, dus boeken over Turkse jongeren, spelen de gebeurtenissen zich vaak hier in Nederland en ook in Turkije af. Ik ben daar heel vaak geweest en woonde en werkte er ook een half jaar, dus ik weet best wel enigszins wat daar kan gebeuren. Natuurlijk zijn de problemen van het platteland daar en de sfeer van de steden wel anders, maar ook niet altijd. In de bibliotheken kun je die boeken wel vinden. Bericht mij wat je ervan vindt!

Laat me weten wat je ervan vindt, dat stel ik zeer op prijs! Het is zo belangrijk dat we allemaal nadenken over wat we doen en waarom we het doen, waarom het ons overkomt. Dat klinkt misschien wel ouderwets, maar het is altijd al waar geweest. Problemen als eerwraak (namuz davasl), komen nog elke dag voor, helaas. Ook met kandavas1 helaas, dit zijn twee verscillende wraken die eigenlijk erop neerkomen dat iemand of iemanden gestraft moeten worden, dood gemaakt vaak. Begrip daarvoor kan verandering laten inzetten. Vrouwen zijn evenveel waard als mannen en meisjes evenveel als jongens vind ik. Daar ga ik van uit!. Maar dit is al eeuwen aan de gang, dat meisjes en vrouwen achtergesteld worden, wij kunnen er gezamenlijk verandering in brengen, ja echt! Lees mijn boeken en doe er wat mee in je eigen leven!

En laat het me weten wat ze voor jou betekenen, daar ben ik zeker in geïnteresseerd. Schrijven is eenzaam werk, net als een beiaardier in zijn hoge toren, zit ik in mijn werkkamer en de lezers zijn ver weg. Hoe weet ik nu waarover jullie willen lezen? Ik denk soms dat ik het weet en maak dan weer een nieuw boek.

FILM

Over het BOOTJE VAN BOSCH wilden kennissen van mij een film maken, maar er geen geld, hoe vaak we ook gesmeekt of gevraagd hebben. Niks. Die beide mannen hebben al een film gemaakt met de Bossche daklozen, een heel lekkere film die speelt op dezelfde bijzondere plekken in de Bossche binnenstad als mijn boek en daarom heb ik het ze ook gevraagd. Omdat JEROEN BOSCH, die beroemde schilder, er ook in meespeelt, in dat boek, zou het zo leuk zijn voor het JEROEN BOSCH-Jaar 2016 en voor de kinderen die meer over onze mooie oude stad willen weten en die het spannende boek al gelezen hebben. Ja, allemaal wensen. Met een beetje veel geluk komen ze uit.

E-books..

Wat vinden jullie van die E-books, leest dat lekker op de tablet of computer of telefoon? Wat leest fijner zo, of gewoon een boek? Wil ik graag weten! Vind jij dat je ze gratis mag downloaden?

Het kan lang niet met alle boeken, de mijne zijn niet zo beschikbaar, alhoewel ik het niet zeker weet. Als ik naar India ga, is het zeker veel handiger om op mijn tablet een heleboel boeken mee te nemen. Maar ik betrap mezelf erop dat ik toch liever een echt boek uit mijn boekenkastje daar voor de tweede maal lees dan iets op dat scherm, dat zo blikkert in het lamplicht en het voelt niet goed, zo ‘n plastic ding dat opgeladen moet worden. Tja… Iedereen die daar op mijn kamertje komt, is verbaasd dat ik liever een boekenkast dan een koelkast heb. Voor allebei is nl. geen plaats. Ja, iedereen heeft zo haar afwijkingen, toch? Je kunt vanuit mijn bed daar niet op dat scherm zien welke boeken ik allemaal heb, in het kastje wel! Ik vind boeken een rijk bezit!

 

Herfst 2014

Over een tijdje ga ik weer naar het warme India, naar de ahsram van Sai Baba en naar de school waar alleen kinderen van de allerlaagste kaste zitten. Ik verheug me erop, vooral nu het hier koud wordt en regent. Er is zo ‘n groot verschil met hier, hier heeft men elke dag te eten en is het redelijk schoon, iedereen heeft recht op dingen als scholing en uitkeringen. Er is wel verschil tussen mensen, maar zoals daar de laagste kaste niet wordt bekeken noch aangesproken door ‘hogere’ kaste-mensen, dat kunnen wij ons niet voorstellen. Als ze nu andere talen zouden spreken, maar dat is niet zo. Natuurlijk zijn die mensen, dallits worden ze genoemd,  uit op iets verdienen, iets krijgen liever, maar dat zou ik ook hebben in hun plek. Ze maken meestal schoon, straten, vegen in groepen de boel aan en voeren alles af op wagentjes. Vrouwen met de kindertjes op de rug en de grotere kinderen helpen gewoon mee. School? ja, dat is moeilijk, kost geld en vraagt regelmaat. Maar op “mijn” school zitten ze wel, veel! En ze leren er net als wij, rekenen en lezen en ook Engels. Ze doen aan gym, niet zo veel en met lange broeken of rokken aan. Zwemmen doen ze nooit, maar er is ook niet veel water waar ze in zouden kunnen verdrinken. De regen die ik nu hier buiten zie vallen zou ik graag daarheen brengen, als dat kon.,het heeft daar deze zomer, hun regentijd, nauwelijks geregend. Dat is heel erg! Maakt heel veel uit! Je kunt zelf wel bedenken wat allemaal.

Ik ga deze keer ook naar een apart landje in India, dat Auroville heet. Ooit opgericht door een heilige Sri Aurobindo, hij wilde dat het van alle mensen die zich daar kwamen wonen was, dat niemand eigendom had. Wij kunnen ons dat haast niet voorstellen, eigendom is zo gewoon bij ons. Dat je werkt zodat anderen er beter van worden, dat je dat echt wilt! Dat jouw tas, ketting, voetbal, jouw spullen niet echt van jou zijn, maar dat je buurkind ermee kan werken/spelen wanneer die het wil. Tja…

Ik zal jullie laten lezen wat ik ervan vind als ik daar een paar weken ben in januari/februari. Ik ben zelf heel benieuwd. Woonde vroeger ook in een soort commune met meerdere studenten.  Daar heb ik veel van geleerd, veel aan gehad toen, maar ook weet ik goed dat ik het nu niet meer wil. Alle leefvormen heb ik gehad, met veel, met vijf, met twee en nu alleen. Voor alles is iets goeds te zeggen, dat is zeker. Wij zijn in Nederland erg op ons zelf geworden. Individueel heet dat dan. Maar het is zo. Is dat erg? Ik zal het vergelijken als ik daar rondkijk in Auroville, Zuid-India.

Herfst 2015.

Ja, het wordt weer kouder, vandaag voor het eerst een t-shirt met lange mouwen aan. PIM is uit, en de Engelse versie van”Het bootje van Bosch” komt ook op de markt. Peg, mijn Engelse vriendin in India, die ook voor Sai baba komt, heeft het mooi bijgeschaafd nadat ik het zelf vertaald had. Dat viel nog niet mee voor mij! Ik ben blij dat het klaar is en het is fantastisch Engels, daar Peg ook schrijfster is. Het Jeroen Bosch-jaar is in 2016. Dan komen er veel anderstalige mensen in de stad van Jeroen Bosch, en dat is dus mijn stad ‘s- Hertogenbosch, om te kijken naar de tentoonstelling van de schilderijen van de grote meester, die dan 500 jaar geleden dood gegaan is. Het wordt vast een groot feest om dat zien. Mijn boeken, de Ned. en de Engelse versie liggen er dan ook!

En lezen dus ook over niet al te lange tijd: “Little boat of Bosch”

 

januari 2017

Ja, een grote spring, niet veel mensen kijken naar mijn site en ikzelf was de toegangscode kwijt helaas. Nu heb ik die weer en kan weer wat aanvullen. en weer in India, op mijn kamertje en heb nu mijn tiende hersenschudding te pakken, doordat ik mijn hoofd fors stootte. Een lichte deze keer, zegt de dokter. Dus een of wee weken zoveel mogelijk liggen. Ik ben toch weer met een nieuw boek begonnen, ook al verkopen al die andere niet of nauwelijks, ik vind schrijven fijn, echt heerlijk en ik leef zelf met de hoofdpersonen mee. Dan maar niet verkopen, tja, om er nu mee op te houden… Ik heb hier tijd ervoor en zin erin. Jammer dat jongeren niet meer lezen en alleen met de telefoons lijken bezig te zijn…

Het zou fijn zijn als er iemand reageert, nu ik zelf weer op mijn site ben gekomen!

mei 2019

Weer een tijdje mijn toeganscode gemist maar nu heb ik die weer wel. Er hebben niet veel mensen of jongeren gereageerd. jammer maar het is zo. Ik ben weer in India geweest en vandaar uit ook bij mijn nicht karina Hilterman in Nieuw Zeeland geweest, erg ver land, heel erg ver… het was erg fijn, vooral ook om dat mijn nicht paranormaal begaafd is en mij kan helpen bij bepaalde vragen over mijn leven. Ook logeerde ik bij mijn neef en mijn andere nicht daar. Nieuw Zeeland is een erg mooi land, en niet dicht bevolkt zoals ons land. Mooi met bergen en heuvels en zee aan alle kanten.

Het zou leuk zijn als er meer mensen reageren op deze site. Maar ik weet heel goed dat er heel erg veel is op internet…